Op donderdagavond 4 december merk ik op dat Flex moeite heeft met plassen. Hij plast vaak maar steeds maar heel weinig. Vrijdagochtend merkt Bert dit ook op dus we bellen de dierenarts en maken een afspraak voor die middag. Bert reist die dag naar Nederland en moet zo rond 12 uur op de luchthaven zijn dus we vertrekken met Flex in de auto richting de luchthaven om Bert af te zetten en meteen door te rijden naar Raufoss. Hij plast daar al meteen binnen, dat is iets wat hij al lang niet meer doet. Ook probeer ik nog wat urine op te vangen zodat ze dit kunnen onderzoeken. Ze maken röntgenfoto’s en een echo, daaruit blijkt dat hij een urineweginfectie heeft. We krijgen een antibiotica en pijnstillers mee. De daarop volgende nacht is een hel. Hij moet er elk uur uit en plast dan kleine beetjes. Hij eet, poept en is blij als we gaan wandelen maar dat slaat om op zaterdagmiddag, hij hijgt de hele tijd en bibbert. Ik bel met Bert die in Nederland is, ik weet niet goed wat ik moet doen. We moeten naar een dierenarts maar welke heeft dienst? Ik bel uiteindelijk Elin en die komt naar ons toe. We bellen wat nummers en uiteindelijk hebben we de dierenarts te pakken die dienst heeft. Elin verteld wat er aan de hand is en we moeten meteen komen. Elin rijdt naar Gjøvik want ik ben best overstuur. We worden meteen geholpen. Ze doen wat controles en gaan opnieuw röntgenfoto’s maken. De arts komt terug en verteld dat hij zijn prostaat veel te groot is, dit is bijzonder omdat hij gecastreerd is. Ze moeten een echo maken om meer te kunnen zien. Dan komt het verschrikkelijke nieuws. Hij heeft prostaatkanker. Op de echo is te zien dat er een tumor zit. Voor 90% is het zeker dat het hier om kanker gaat. We kunnen dit laten testen maar hier kies ik niet voor, wat heeft het voor zin? Ook verteld hij dat hij niet lang meer te leven heeft. Het kan uren, dagen en misschien een paar weken duren voordat de pijn teveel wordt. Ik had veel verwacht maar dit niet, ik was ook totaal niet voorbereid op dit soort nieuws. Ook nu net als Bert in Nederland is. Flex wordt gekatheteriseerd om zijn blaas te legen. Dit gebeurd allemaal onder narcose. Als Flex weer wakker is gaan we naar huis waar ik huilend nog eens met Bert bel. Hij gaat die avond met Stefanie, Sander en ons Hannie en Gerard bij de Griek eten, zijn eetlust is meteen over. Hij besluit toch te gaan want hij kan nu toch weinig doen. We besluiten wel om zijn ticket om te boeken zodat hij eerder naar huis kan komen dit omdat we niet weten hoelang Flex nog zal leven.
Flex knapt gelukkig wat op nadat zijn blaas geleegd is. Maar de vraag is nu waarom ze dat in Raufoss niet gedaan hebben?? Dan was hij zaterdag niet zo ziek geworden. Maar ja….je kan het niet veranderen, helaas. Bert is zondag weer thuis. Terje haalt hem op van de luchthaven, heel fijn om vrienden te hebben die je in dit soort gevallen willen helpen. Bert kan het niet geloven dat Flex zo ziek is omdat hij er weinig aan ziet, alleen dat hij vaak wil plassen.
De hele week gaat het eigenlijk best oké. Bert zit in de ziektewet omdat hij last heeft van zijn schouder, die komt nu als een geluk bij een ongeluk. Ik ga naar mijn werk en Bert blijft thuis bij Flex, we willen hem niet alleen laten. Op zaterdagavond, dus een week nadat we het verschrikkelijke nieuws kregen, gaat het weer slechter met hem. Gelukkig is hij in de nacht rustig en slaapt veel. Zondag wordt het slechter, we zien dat hij veel pijn heeft en we hebben al met elkaar afgesproken dat dat het moment zou zijn dat we ervoor moeten kiezen om hem te laten gaan. Maandagochtend bel ik met de dierenarts hier in Hov. We kunnen om 10 uur terecht. Pffff wat een ellende. We gaan met zijn vieren, want Soof gaat ook mee. We worden in een speciale kamer gezet zodat we nog afscheid kunnen nemen. Toen Flex in slaap werd gebracht ging Soof met haar rug naar Flex toe zitten en met haar hoofd naar beneden. Dat was heel bijzonder om te zien. We hebben toen nog een half uur Flex geaaid, gehuild en afscheid genomen. Toen was het echt tijd om hem te laten gaan. ❤️
26 oktober 2016 – 15 december 2025
Deze foto’s zijn in de laatste week nog gemaakt.
Hieronder nog wat foto’s door de jaren heen.
